« إذا أذن الإمام دعا اللّه عزّ و جلّ باسمه العبرانيّ فأتيحت له صحابته الثّلاث مئة و ثلاثة عشر قزع كقزع الخريف ، [ ف ] هم أصحاب الألوية ، منهم من يفقد من فراشه ليلا فيصبح بمكّة ، و منهم من يرى يسير في السّحاب نهارا يعرف باسمه و اسم أبيه و حليته و نسبه . »
قلت : جعلت فداك ! أيّهما « 1 » أعظم إيمانا ؟ قال :
« الّذي يسير في السّحاب نهارا ، و هم المفقودون ، و فيهم نزلت هذه الآية :
أَيْنَ ما تَكُونُوا يَأْتِ بِكُمُ اللَّهُ جَمِيعاً
. » « 2 »
هم از اوست كه گويد : خبرمان داد احمد بن محمّد بن سعيد بن عقده ، وى گفت :
علىّ بن الحسين تيملى برايمان حديث آورد ، گفت : حسن و محمّد ، پسران علىّ بن يوسف برايمان حديث گفتند از سعدان بن مسلم ، از مردى ، از مفضّل بن عمر كه گفت : حضرت ابو عبد اللّه امام صادق عليه السّلام فرمودند :
« هرگاه امام مأذون گردد ، خداى - عزّ و جلّ - را به اسم عبرىاش بخواند . پس 313 يار ، همچون ابرهاى پاييزى ، پىدرپى در خدمتش مهيّا شوند [ كه ] ايشاناند پرچمداران . برخى از آنان شبانه از بسترشان مفقود مىگردند و در مكّه صبح مىكنند و بعضى از آنان ديده مىشوند كه در روز برابر حركت مىكنند . اسم او و اسم پدرش و ويژگىها و نسبش ( براى مردم ) شناخته شده است . »
به آن حضرت عرضه داشتم : فدايتان شوم ! كدام يك از اين دو ايمانش قوىتر است ؟ فرمود : « آنكه در روز بر ابر راه مىپيمايد . ايشاناند مفقودشدگان و دربارهى آنان اين آيه فرود آمده است : ( هركجا باشيد ، خداوند همهى شما را خواهد آورد ) . »
هامش
( 1 ) . در مأخذ : أيّهم .
( 2 ) . كتاب الغيبة : 312 - 313 [ باب 20 ، ح 3 ] .