سوره كهف
81 . أَمْ حَسِبْتَ أَنَّ أَصْحابَ الْكَهْفِ وَ الرَّقِيمِ . . . « 1 » حسين گويد : اصحاب كهف و رقيم در سايه معرفت اصليه هستند . حال ايشان از بين نمىرود و تغيير نمىكند زيرا آثارشان بر خلق پوشيده است . 82 . . . . لَوِ اطَّلَعْتَ عَلَيْهِمْ لَوَلَّيْتَ مِنْهُمْ فِراراً . . . « 2 » حسين دربارهء اين آيه گويد : « اگر به سروقتشان مىرفتى گريزان باز مىگشتى و از آنها سخت مىترسيدى » . آنان زير بار ننگ و عار نرفتند ( در آغاز ) يعنى از آنچه ايشان در آن حالت ، از احوالشان آشكار مىشد و احوال بر آنها غلبه مىيافت . با آنكه او را در جاى بزرگ و با عظمتى در محل قرب و مشاهده مىديدى پس شكوه و عظمت مقامت در تو اثر نمىگذاشت . 83 . . . . وَ هُمْ لَكُمْ عَدُوٌّ . . . « 3 » حسين گويد : پروردگار ، تو را با بهترين و نيكوترين كلام ، مخاطب كرد و با بهترين لطف تو را به خود فرا خواند : « أَ فَتَتَّخِذُونَهُ وَ ذُرِّيَّتَهُ أَوْلِياءَ مِنْ دُونِي » « 4 » 84 . . . . مِنْ عِنْدِنا وَ عَلَّمْناهُ مِنْ لَدُنَّا عِلْماً « 5 » حسين گويد : علم لدنى الهامى است كه آدمى را به عين راز الهى و اصل مىگرداند . و چيزى آن را دگرگون نمىكند ( برنمىگرداند )