و عبادت و پرستش و شكر نعمت و سپاسگزارى ) در گذشته ( اين جمله اشاره است به حقارت و كوچكى مدح و ثناء و عبادت و پرستش مخلوق در مقابل عظمت و بزرگى خالق تا بشكر نعمت و طاعات و بندگى ادامه داده آنى غفلت ننمايند ) .
نهج البلاغة ( فارسى ) — صفحه 269
پدیدآورندگان: خطب الإمام علي ( ع )
ص۲۶۹