2 - از نصر خثعمىّ رسيده كه گفته : شنيدم ابى عبد اللَّه ( امام صادق ، عليه السّلام ) ميفرمود : كسى كه كار ما را بشناسد باينكه جز حقّ و راستى و درستى ( سخنى ) نميگوئيم پس به آنچه ( امر و نهى ) كه از جانب ما ميداند اكتفاء مىكند ( او را بس است و به ديگرى روى نمىآورد ) و اگر از جانب ما خلاف آنچه را كه ميداند شنيد بايد بداند كه آن از جانب ما دفاع و دور ساختن بدى و برگزيدنى است براى او .
3 - از حسين بن مختار از برخى از اصحاب ( روايتكنندگان ) ما از ابى عبد اللَّه ( امام صادق ، عليه السّلام ) رسيده كه آن حضرت ( براوى ) فرموده : آيا فكر نموده و ميانديشى ( چه ميكنى ) اگر امسال به تو حديث و سخنى بگويم پس از آن سال آينده نزد من آئى و خلاف آن حديث را به تو گويم كدام يك از آن دو حديث را فرا ميگيرى ( طبق آن عمل ميكنى ) ؟ راوى گفته : گفتم :
بحار الأنوار ( ج 1 و 2 ) ( بنادر البحار ، كتاب العقل و العلم و الجهل ) ( فارسى ) — صفحة 317
مساهمون: العلامة المجلسي
ص٣١٧