فَدَلَّاهُمَا بِغُرُورٍ فَلَمَّا ذَاقَا الشَّجَرَةَ بَدَتْ لَهُمَا سَوْآَتُهُمَا وَطَفِقَا يَخْصِفَانِ عَلَيْهِمَا مِنْ وَرَقِ الْجَنَّةِ وَنَادَاهُمَا رَبُّهُمَا أَلَمْ أَنْهَكُمَا عَنْ تِلْكُمَا الشَّجَرَةِ وَأَقُلْ لَكُمَا إِنَّ الشَّيْطَانَ لَكُمَا عَدُوٌّ مُبِينٌ ( 22 )
پس آن دو را با فريب به سقوط كشانيد پس چون آن دو از [ ميوهء ] آن درختِ [ ممنوع ] چشيدند ، برهنگىهايشان بر آنان آشكار شد ، وبه چسبانيدن برگ [ هاى درختانِ ] بهشت بر خود آغاز كردند وپروردگارشان بر آن دو بانگ بر زد : « مگر شما را از اين درخت منع نكردم وبه شما نگفتم كه در حقيقت شيطان براي شما دشمنى آشكار است . » ( 22 )