وَلَا تَقْرَبُوا مَالَ الْيَتِيمِ إِلَّا بِالَّتِي هِيَ أَحْسَنُ حَتَّى يَبْلُغَ أَشُدَّهُ وَأَوْفُوا الْكَيْلَ وَالْمِيزَانَ بِالْقِسْطِ لَا نُكَلِّفُ نَفْسًا إِلَّا وُسْعَهَا وَإِذَا قُلْتُمْ فَاعْدِلُوا وَلَوْ كَانَ ذَا قُرْبَى وَبِعَهْدِ اللَّهِ أَوْفُوا ذَلِكُمْ وَصَّاكُمْ بِهِ لَعَلَّكُمْ تَذَكَّرُونَ ( 152 )
وبه مال يتيم - جز به نحوى [ هر چه نيكوتر ] - نزديك مشويد ، تا به حد رشد خود برسد . وپيمانه وترازو را به عدالت ، تمام بپيماييد . هيچ كس را جز به قدر توانش تكليف نمىكنيم . وچون [ به داورى يا شهادت ] سخن گوييد دادگرى كنيد ، هر چند [ دربارهء ] خويشاوند [ شما ] باشد . وبه پيمان خدا وفا كنيد . اينهاست كه [ خدا ] شما را به آن سفارش كرده است ، باشد كه پند گيريد . ( 152 )