وَجَعَلُوا لِلَّهِ مِمَّا ذَرَأَ مِنَ الْحَرْثِ وَالْأَنْعَامِ نَصِيبًا فَقَالُوا هَذَا لِلَّهِ بِزَعْمِهِمْ وَهَذَا لِشُرَكَائِنَا فَمَا كَانَ لِشُرَكَائِهِمْ فَلَا يَصِلُ إِلَى اللَّهِ وَمَا كَانَ لِلَّهِ فَهُوَ يَصِلُ إِلَى شُرَكَائِهِمْ سَاءَ مَا يَحْكُمُونَ ( 136 )
و [ مشركان ، ] براي خدا از آنچه از كِشت ودامها كه آفريده است سهمى گذاشتند ، وبه پندار خودشان گفتند : « اين ويژهء خداست واين ويژهء بتان ما . » پس آنچه خاص بتانشان بود به خدا نمىرسيد ، و [ لي ] آنچه خاص خدا بود به بتانشان مىرسيد . چه بد داورى مىكنند . ( 136 )