قُلْ أَنَدْعُو مِنْ دُونِ اللَّهِ مَا لَا يَنْفَعُنَا وَلَا يَضُرُّنَا وَنُرَدُّ عَلَى أَعْقَابِنَا بَعْدَ إِذْ هَدَانَا اللَّهُ كَالَّذِي اسْتَهْوَتْهُ الشَّيَاطِينُ فِي الْأَرْضِ حَيْرَانَ لَهُ أَصْحَابٌ يَدْعُونَهُ إِلَى الْهُدَى ائْتِنَا قُلْ إِنَّ هُدَى اللَّهِ هُوَ الْهُدَى وَأُمِرْنَا لِنُسْلِمَ لِرَبِّ الْعَالَمِينَ ( 71 )
بگو : « آيا به جاى خدا چيزى را بخوانيم كه نه سودى به ما مىرساند ونه زيانى وآيا پس از اينكه خدا ما را هدايت كرده از عقيدهء خود بازگرديم ؟ مانند كسى كه شيطانها أو را در بيابان از راه به در بردهاند ، وحيران [ بر جاى مانده ] است ؟ براي أو يارانى است كه وى را به سوى هدايت مىخوانند كه : » به سوى ما بيا . « بگو : » هدايت خداست كه هدايتِ [ واقعي ] است ، ودستور يافتهايم كه تسليم پروردگار جهانيان باشيم . ( 71 )