أَسْكِنُوهُنَّ مِنْ حَيْثُ سَكَنْتُمْ مِنْ وُجْدِكُمْ وَلَا تُضَارُّوهُنَّ لِتُضَيِّقُوا عَلَيْهِنَّ وَإِنْ كُنَّ أُولَاتِ حَمْلٍ فَأَنْفِقُوا عَلَيْهِنَّ حَتَّى يَضَعْنَ حَمْلَهُنَّ فَإِنْ أَرْضَعْنَ لَكُمْ فَآَتُوهُنَّ أُجُورَهُنَّ وَأْتَمِرُوا بَيْنَكُمْ بِمَعْرُوفٍ وَإِنْ تَعَاسَرْتُمْ فَسَتُرْضِعُ لَهُ أُخْرَى ( 6 )
همانجا كه [ خود ] سكونت داريد ، به قدر استطاعت خويش آنان را جاى دهيد وبه آنها آسيب [ وزيان ] مرسانيد تا عرصه را بر آنان تنگ كنيد . واگر باردارند خرجشان را بدهيد تا وضع حمل كنند . واگر براي شما [ بچه ] شير مىدهند مزدشان را به ايشان بدهيد وبه شايستگى ميان خود به مشورت پردازيد ، واگر كارتان [ در اين مورد ] با هم به دشوارى كشيد [ زن ] ديگرى [ بچّه را ] شير دهد . ( 6 )