قَدْ كَانَتْ لَكُمْ أُسْوَةٌ حَسَنَةٌ فِي إِبْرَاهِيمَ وَالَّذِينَ مَعَهُ إِذْ قَالُوا لِقَوْمِهِمْ إِنَّا بُرَآَءُ مِنْكُمْ وَمِمَّا تَعْبُدُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ كَفَرْنَا بِكُمْ وَبَدَا بَيْنَنَا وَبَيْنَكُمُ الْعَدَاوَةُ وَالْبَغْضَاءُ أَبَدًا حَتَّى تُؤْمِنُوا بِاللَّهِ وَحْدَهُ إِلَّا قَوْلَ إِبْرَاهِيمَ لِأَبِيهِ لَأَسْتَغْفِرَنَّ لَكَ وَمَا أَمْلِكُ لَكَ مِنَ اللَّهِ مِنْ شَيْءٍ رَبَّنَا عَلَيْكَ تَوَكَّلْنَا وَإِلَيْكَ أَنَبْنَا وَإِلَيْكَ الْمَصِيرُ ( 4 )
قطعاً براي شما در [ پيروى از ] إبراهيم وكساني كه با اويند سرمشقى نيكوست : آن گاه كه به قوم خود گفتند : « ما از شما واز آنچه به جاى خدا مىپرستيد بيزاريم . به شما كفر مىورزيم وميان ما وشما دشمنى وكينهء هميشگى پديدار شده تا وقتي كه فقط به خدا ايمان آوريد . » جز [ در ] سخن إبراهيم [ كه ] به [ نا ] پدر [ ى ] خود [ گفت : ] « حتماً براي تو آمرزش خواهم خواست ، با آنكه در برابر خدا اختيار چيزى را براي تو ندارم . » « اى پروردگار ما ! بر تو اعتماد كرديم وبه سوى تو بازگشتيم وفرجام به سوى توست . ( 4 )