وَالَّذِينَ تَبَوَّءُوا الدَّارَ وَالْإِيمَانَ مِنْ قَبْلِهِمْ يُحِبُّونَ مَنْ هَاجَرَ إِلَيْهِمْ وَلَا يَجِدُونَ فِي صُدُورِهِمْ حَاجَةً مِمَّا أُوتُوا وَيُؤْثِرُونَ عَلَى أَنْفُسِهِمْ وَلَوْ كَانَ بِهِمْ خَصَاصَةٌ وَمَنْ يُوقَ شُحَّ نَفْسِهِ فَأُولَئِكَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ ( 9 )
و [ نيز ] كساني كه قبل از [ مهاجران ] در [ مدينه ] جاى گرفته وايمان آورده‌اند هر كس را كه به سوى آنان كوچ كرده دوست دارند ونسبت به آنچه به ايشان داده شده است در دلهايشان حسدى نمىيابند وهر چند در خودشان احتياجى [ مبرم ] باشد ، آنها را بر خودشان مقدّم مىدارند . وهر كس از خسّت نفس خود مصون ماند ، ايشانند كه رستگارانند . ( 9 )