لَا تَجِدُ قَوْمًا يُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ وَالْيَوْمِ الْآَخِرِ يُوَادُّونَ مَنْ حَادَّ اللَّهَ وَرَسُولَهُ وَلَوْ كَانُوا آَبَاءَهُمْ أَوْ أَبْنَاءَهُمْ أَوْ إِخْوَانَهُمْ أَوْ عَشِيرَتَهُمْ أُولَئِكَ كَتَبَ فِي قُلُوبِهِمُ الْإِيمَانَ وَأَيَّدَهُمْ بِرُوحٍ مِنْهُ وَيُدْخِلُهُمْ جَنَّاتٍ تَجْرِي مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهَارُ خَالِدِينَ فِيهَا رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُمْ وَرَضُوا عَنْهُ أُولَئِكَ حِزْبُ اللَّهِ أَلَا إِنَّ حِزْبَ اللَّهِ هُمُ الْمُفْلِحُونَ ( 22 )
قومي را نيابى كه به خدا وروز بازپسين ايمان داشته باشند [ و ] كساني را كه با خدا ورسولش مخالفت كردهاند - هر چند پدرانشان يا پسرانشان يا برادرانشان يا عشيرهء آنان باشند - دوست بدارند . در دل اينهاست كه [ خدا ] ايمان را نوشته وآنها را با روحي از جانب خود تأييد كرده است ، وآنان را به بهشتهايى كه از زير [ درختان ] آن جويهايى روان است در مىآورد هميشه در آنجا ماندگارند خدا از ايشان خشنود وآنها از أو خشنودند اينانند حزب خدا . آرى ، حزب خداست كه رستگارانند . ( 22 )