أَلَمْ تَرَ إِلَى الَّذِينَ نُهُوا عَنِ النَّجْوَى ثُمَّ يَعُودُونَ لِمَا نُهُوا عَنْهُ وَيَتَنَاجَوْنَ بِالْإِثْمِ وَالْعُدْوَانِ وَمَعْصِيَةِ الرَّسُولِ وَإِذَا جَاءُوكَ حَيَّوْكَ بِمَا لَمْ يُحَيِّكَ بِهِ اللَّهُ وَيَقُولُونَ فِي أَنْفُسِهِمْ لَوْلَا يُعَذِّبُنَا اللَّهُ بِمَا نَقُولُ حَسْبُهُمْ جَهَنَّمُ يَصْلَوْنَهَا فَبِئْسَ الْمَصِيرُ ( 8 )
آيا كساني را كه از نجوا منع شده بودند ، نديدى كه باز بدانچه از آن منع گرديدهاند ، برمىگردند وبا همديگر به [ منظور ] گناه وتعدّى وسرپيچى از پيامبر ، محرمانه گفتگو مىكنند وچون به نزد تو آيند ، تو را بدانچه خدا به آن [ شيوه ] سلام نگفته سلام مىدهند ودر دلهاى خود مىگويند : « چرا به آنچه مىگوييم خدا ما را عذاب نمىكند ؟ » جهنّم براي آنان كافى است در آن درمىآيند ، وچه بد سرانجامى است . ( 8 )