اعْلَمُوا أَنَّمَا الْحَيَاةُ الدُّنْيَا لَعِبٌ وَلَهْوٌ وَزِينَةٌ وَتَفَاخُرٌ بَيْنَكُمْ وَتَكَاثُرٌ فِي الْأَمْوَالِ وَالْأَوْلَادِ كَمَثَلِ غَيْثٍ أَعْجَبَ الْكُفَّارَ نَبَاتُهُ ثُمَّ يَهِيجُ فَتَرَاهُ مُصْفَرًّا ثُمَّ يَكُونُ حُطَامًا وَفِي الْآَخِرَةِ عَذَابٌ شَدِيدٌ وَمَغْفِرَةٌ مِنَ اللَّهِ وَرِضْوَانٌ وَمَا الْحَيَاةُ الدُّنْيَا إِلَّا مَتَاعُ الْغُرُورِ ( 20 )
بدانيد كه زندگى دنيا ، در حقيقت ، بازى وسرگرمى وآرايش وفخرفروشىِ شما به يكديگر وفزونجويى در أموال وفرزندان است . [ مَثَل آنها ] چون مثل بارانى است كه كشاورزان را رُستنى آن [ باران ] به شگفتى اندازد ، سپس [ آن كشت ] خشك شود وآن را زرد بيني ، آن گاه خاشاك شود . ودر آخرت [ دنيا پرستان را ] عذابي سخت است و [ مؤمنان را ] از جانب خدا آمرزش وخشنودى است ، وزندگانى دنيا جز كالاى فريبنده نيست . ( 20 )