وَوَصَّيْنَا الْإِنْسَانَ بِوَالِدَيْهِ إِحْسَانًا حَمَلَتْهُ أُمُّهُ كُرْهًا وَوَضَعَتْهُ كُرْهًا وَحَمْلُهُ وَفِصَالُهُ ثَلَاثُونَ شَهْرًا حَتَّى إِذَا بَلَغَ أَشُدَّهُ وَبَلَغَ أَرْبَعِينَ سَنَةً قَالَ رَبِّ أَوْزِعْنِي أَنْ أَشْكُرَ نِعْمَتَكَ الَّتِي أَنْعَمْتَ عَلَيَّ وَعَلَى وَالِدَيَّ وَأَنْ أَعْمَلَ صَالِحًا تَرْضَاهُ وَأَصْلِحْ لِي فِي ذُرِّيَّتِي إِنِّي تُبْتُ إِلَيْكَ وَإِنِّي مِنَ الْمُسْلِمِينَ ( 15 )
وانسان را [ نسبت ] به پدر ومادرش به احسان سفارش كرديم . مادرش با تحمّل رنج به أو باردار شد وبا تحمّل رنج أو را به دنيا آورد . وبار برداشتن واز شير گرفتنِ أو سى ماه است ، تا آن گاه كه به رشد كامل خود برسد وبه چهل سال برسد ، مىگويد : « پروردگارا ، بر دلم بيفكن تا نعمتي را كه به من وبه پدر ومادرم ارزانى داشته‌اى سپاس گويم وكار شايسته‌اى انجام دهم كه آن را خوش دارى ، وفرزندانم را برايم شايسته گردان در حقيقت ، من به درگاه تو توبه آوردم ومن از فرمانپذيرانم . » ( 15 )