يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آَمَنُوا لَا تَكُونُوا كَالَّذِينَ كَفَرُوا وَقَالُوا لِإِخْوَانِهِمْ إِذَا ضَرَبُوا فِي الْأَرْضِ أَوْ كَانُوا غُزًّى لَوْ كَانُوا عِنْدَنَا مَا مَاتُوا وَمَا قُتِلُوا لِيَجْعَلَ اللَّهُ ذَلِكَ حَسْرَةً فِي قُلُوبِهِمْ وَاللَّهُ يُحْيِي وَيُمِيتُ وَاللَّهُ بِمَا تَعْمَلُونَ بَصِيرٌ ( 156 )
اى كساني كه ايمان آوردهايد ، همچون كساني نباشيد كه كفر ورزيدند وبه برادرانشان - هنگامى كه به سفر رفته [ ودر سفر مردند ] ويا جهادگر شدند [ وكشته شدند ] ، گفتند : « اگر نزد ما [ مانده ] بودند ، نمىمردند وكشته نمىشدند . » [ شما چنين سخنانى مگوييد ] تا خدا آن را در دلهايشان حسرتي قرار دهد . وخدا [ ست كه ] زنده مىكند ومىميراند ، وخدا [ ست كه ] به آنچه مىكنيد بيناست . ( 156 )