فَإِنْ أَعْرَضُوا فَمَا أَرْسَلْنَاكَ عَلَيْهِمْ حَفِيظًا إِنْ عَلَيْكَ إِلَّا الْبَلَاغُ وَإِنَّا إِذَا أَذَقْنَا الْإِنْسَانَ مِنَّا رَحْمَةً فَرِحَ بِهَا وَإِنْ تُصِبْهُمْ سَيِّئَةٌ بِمَا قَدَّمَتْ أَيْدِيهِمْ فَإِنَّ الْإِنْسَانَ كَفُورٌ ( 48 )
پس اگر روى برتابند ، ما تو را بر آنان نگهبان نفرستادهايم . بر عهدهء تو جز رسانيدن [ پيام ] نيست ، وما چون رحمتي از جانب خود به انسان بچشانيم ، بدان شاد وسرمست گردد ، وچون به [ سزاى ] دستاورد پيشين آنها ، به آنان بدى رسد ، انسان ناسپاسى مىكند . ( 48 )