وَإِذَا مَسَّ الْإِنْسَانَ ضُرٌّ دَعَا رَبَّهُ مُنِيبًا إِلَيْهِ ثُمَّ إِذَا خَوَّلَهُ نِعْمَةً مِنْهُ نَسِيَ مَا كَانَ يَدْعُو إِلَيْهِ مِنْ قَبْلُ وَجَعَلَ لِلَّهِ أَنْدَادًا لِيُضِلَّ عَنْ سَبِيلِهِ قُلْ تَمَتَّعْ بِكُفْرِكَ قَلِيلًا إِنَّكَ مِنْ أَصْحَابِ النَّارِ ( 8 )
وچون به انسان آسيبى رسد ، پروردگارش را - در حالي كه به سوى أو بازگشتكننده است - مىخواند سپس چون أو را از جانب خود نعمتي عطا كند ، آن [ مصيبتى ] را كه در رفعِ آن پيشتر به درگاه أو دعا مىكرد ، فراموش مىنمايد وبراي خدا همتايانى قرار مىدهد تا [ خود وديگران را ] از راه أو گمراه گرداند . بگو : « به كفرت اندكى برخوردار شو كه تو از أهل آتشى . » ( 8 )