ضُرِبَتْ عَلَيْهِمُ الذِّلَّةُ أَيْنَ مَا ثُقِفُوا إِلَّا بِحَبْلٍ مِنَ اللَّهِ وَحَبْلٍ مِنَ النَّاسِ وَبَاءُوا بِغَضَبٍ مِنَ اللَّهِ وَضُرِبَتْ عَلَيْهِمُ الْمَسْكَنَةُ ذَلِكَ بِأَنَّهُمْ كَانُوا يَكْفُرُونَ بِآَيَاتِ اللَّهِ وَيَقْتُلُونَ الْأَنْبِيَاءَ بِغَيْرِ حَقٍّ ذَلِكَ بِمَا عَصَوْا وَكَانُوا يَعْتَدُونَ ( 112 )
هر كجا يافته شوند ، به خوارى دچار شدهاند - مگر آنكه به پناه أمان خدا وزينهار مردم [ روند ] - وبه خشمى از خدا گرفتار آمدند ، و [ مُهر ] بينوايى بر آنان زده شد . اين بدان سبب بود كه به آيات خدا كفر مىورزيدند وپيامبران را بناحق مىكشتند . [ ونيز ] اين [ عقوبت ] به سزاى آن بود كه نافرمانى كردند واز اندازه درمىگذرانيدند . ( 112 )