وَلَوْ يُؤَاخِذُ اللَّهُ النَّاسَ بِمَا كَسَبُوا مَا تَرَكَ عَلَى ظَهْرِهَا مِنْ دَابَّةٍ وَلَكِنْ يُؤَخِّرُهُمْ إِلَى أَجَلٍ مُسَمًّى فَإِذَا جَاءَ أَجَلُهُمْ فَإِنَّ اللَّهَ كَانَ بِعِبَادِهِ بَصِيرًا ( 45 )
واگر خدا مردم را به [ سزاى ] آنچه انجام دادهاند مؤاخذه مىكرد ، هيچ جنبندهاى را بر پشت زمين باقي نمىگذاشت ولى تا مدّتى معيّن مهلتشان مىدهد ، وچون اجلشان فرا رسد خدا به [ كار ] بندگانش بيناست . ( 45 )