فَلَمَّا قَضَيْنَا عَلَيْهِ الْمَوْتَ مَا دَلَّهُمْ عَلَى مَوْتِهِ إِلَّا دَابَّةُ الْأَرْضِ تَأْكُلُ مِنْسَأَتَهُ فَلَمَّا خَرَّ تَبَيَّنَتِ الْجِنُّ أَنْ لَوْ كَانُوا يَعْلَمُونَ الْغَيْبَ مَا لَبِثُوا فِي الْعَذَابِ الْمُهِينِ ( 14 )
پس چون مرگ را بر أو مقرر داشتيم ، جز جنبندهاى خاكى [ موريانه ] كه عصاي أو را [ به تدريج ] مىخورد ، [ آدميان را ] از مرگ أو آگاه نگردانيد پس چون [ سليمان ] فرو افتاد براي جنّيان روشن گرديد كه اگر غيب مىدانستند ، در آن عذاب خفّتآور [ باقي ] نمىماندند . ( 14 )