قَالَ الَّذِي عِنْدَهُ عِلْمٌ مِنَ الْكِتَابِ أَنَا آَتِيكَ بِهِ قَبْلَ أَنْ يَرْتَدَّ إِلَيْكَ طَرْفُكَ فَلَمَّا رَآَهُ مُسْتَقِرًّا عِنْدَهُ قَالَ هَذَا مِنْ فَضْلِ رَبِّي لِيَبْلُوَنِي أَأَشْكُرُ أَمْ أَكْفُرُ وَمَنْ شَكَرَ فَإِنَّمَا يَشْكُرُ لِنَفْسِهِ وَمَنْ كَفَرَ فَإِنَّ رَبِّي غَنِيٌّ كَرِيمٌ ( 40 )
كسى كه نزد أو دانشى از كتاب [ الهى ] بود ، گفت : « من آن را پيش از آنكه چشم خود را بر هم زنى برايت مىآورم . » پس چون [ سليمان ] آن [ تخت ] را نزد خود مستقر ديد ، گفت : « اين از فضل پروردگار من است ، تا مرا بيازمايد كه آيا سپاسگزارم يا ناسپاسى مىكنم . وهر كس سپاس گزارد ، تنها به سود خويش سپاس مىگزارد ، وهر كس ناسپاسى كند ، بىگمان پروردگارم بىنياز وكريم است . » ( 40 )