إِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ الَّذِينَ آَمَنُوا بِاللَّهِ وَرَسُولِهِ وَإِذَا كَانُوا مَعَهُ عَلَى أَمْرٍ جَامِعٍ لَمْ يَذْهَبُوا حَتَّى يَسْتَأْذِنُوهُ إِنَّ الَّذِينَ يَسْتَأْذِنُونَكَ أُولَئِكَ الَّذِينَ يُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ وَرَسُولِهِ فَإِذَا اسْتَأْذَنُوكَ لِبَعْضِ شَأْنِهِمْ فَأْذَنْ لِمَنْ شِئْتَ مِنْهُمْ وَاسْتَغْفِرْ لَهُمُ اللَّهَ إِنَّ اللَّهَ غَفُورٌ رَحِيمٌ ( 62 )
جز اين نيست كه مؤمنان كسانىاند كه به خدا وپيامبرش گرويده‌اند ، وهنگامى كه با أو بر سر كارى اجتماع كردند ، تا از وى كسب اجازه نكنند نمىروند . در حقيقت ، كساني كه از تو كسب اجازه مىكنند آنانند كه به خدا وپيامبرش ايمان دارند . پس چون براي برخى از كارهايشان از تو اجازه خواستند ، به هر كس از آنان كه خواستى اجازه ده وبرايشان آمرزش بخواه كه خدا آمرزندهء مهربان است . ( 62 )