أَلَمْ تَرَ أَنَّ اللَّهَ يُزْجِي سَحَابًا ثُمَّ يُؤَلِّفُ بَيْنَهُ ثُمَّ يَجْعَلُهُ رُكَامًا فَتَرَى الْوَدْقَ يَخْرُجُ مِنْ خِلَالِهِ وَيُنَزِّلُ مِنَ السَّمَاءِ مِنْ جِبَالٍ فِيهَا مِنْ بَرَدٍ فَيُصِيبُ بِهِ مَنْ يَشَاءُ وَيَصْرِفُهُ عَنْ مَنْ يَشَاءُ يَكَادُ سَنَا بَرْقِهِ يَذْهَبُ بِالْأَبْصَارِ ( 43 )
آيا ندانستهاى كه خدا [ ست كه ] ابر را به آرامى مىراند ، سپس ميان [ اجزاء ] آن پيوند مىدهد ، آن گاه آن را متراكم مىسازد ، پس دانههاى باران را مىبينى كه از خلال آن بيرون مىآيد ، و [ خداست كه ] از آسمان از كوههايى [ از ابر يخزده ] كه در آنجاست تگرگى فرو مىريزد وهر كه را بخواهد بدان گزند مىرساند ، وآن را از هر كه بخواهد باز مىدارد . نزديك است روشنى برقش چشمها را ببرد . ( 43 )