الَّذِينَ أُخْرِجُوا مِنْ دِيَارِهِمْ بِغَيْرِ حَقٍّ إِلَّا أَنْ يَقُولُوا رَبُّنَا اللَّهُ وَلَوْلَا دَفْعُ اللَّهِ النَّاسَ بَعْضَهُمْ بِبَعْضٍ لَهُدِّمَتْ صَوَامِعُ وَبِيَعٌ وَصَلَوَاتٌ وَمَسَاجِدُ يُذْكَرُ فِيهَا اسْمُ اللَّهِ كَثِيرًا وَلَيَنْصُرَنَّ اللَّهُ مَنْ يَنْصُرُهُ إِنَّ اللَّهَ لَقَوِيٌّ عَزِيزٌ ( 40 )
همان كساني كه بناحق از خانههايشان بيرون رانده شدند . [ آنها گناهى نداشتند ] جز اينكه مىگفتند : « پروردگار ما خداست » واگر خدا بعضي از مردم را با بعض ديگر دفع نمىكرد ، صومعهها وكليساها وكنيسهها ومساجدي كه نام خدا در آنها بسيار برده مىشود ، سخت ويران مىشد ، وقطعاً خدا به كسى كه [ دين ] أو را يارى مىكند ، يارى مىدهد ، چرا كه خدا سخت نيرومند شكستناپذير است . ( 40 )