وَلَا جُنَاحَ عَلَيْكُمْ فِيمَا عَرَّضْتُمْ بِهِ مِنْ خِطْبَةِ النِّسَاءِ أَوْ أَكْنَنْتُمْ فِي أَنْفُسِكُمْ عَلِمَ اللَّهُ أَنَّكُمْ سَتَذْكُرُونَهُنَّ وَلَكِنْ لَا تُوَاعِدُوهُنَّ سِرًّا إِلَّا أَنْ تَقُولُوا قَوْلًا مَعْرُوفًا وَلَا تَعْزِمُوا عُقْدَةَ النِّكَاحِ حَتَّى يَبْلُغَ الْكِتَابُ أَجَلَهُ وَاعْلَمُوا أَنَّ اللَّهَ يَعْلَمُ مَا فِي أَنْفُسِكُمْ فَاحْذَرُوهُ وَاعْلَمُوا أَنَّ اللَّهَ غَفُورٌ حَلِيمٌ ( 235 )
ودربارهء آنچه شما به طور سربسته ، از زنان [ در عدّهء وفات ] خواستگارى كرده ، يا [ آن را ] در دل پوشيده داشته‌ايد ، بر شما گناهى نيست . خدا مىدانست كه [ شما ] به زودى به ياد آنان خواهيد افتاد ، ولى با آنان قول وقرار پنهانى مگذاريد ، مگر آنكه سخنى پسنديده بگوييد . وبه عقد زناشويى تصميم مگيريد ، تا زمان مقرر به سرآيد ، وبدانيد كه خداوند آنچه را در دل داريد مىداند . پس ، از [ مخالفت ] أو بترسيد ، وبدانيد كه خداوند آمرزنده وبردبار است . ( 235 )