وَإِذْ قُلْنَا لَكَ إِنَّ رَبَّكَ أَحَاطَ بِالنَّاسِ وَمَا جَعَلْنَا الرُّؤْيَا الَّتِي أَرَيْنَاكَ إِلَّا فِتْنَةً لِلنَّاسِ وَالشَّجَرَةَ الْمَلْعُونَةَ فِي الْقُرْآَنِ وَنُخَوِّفُهُمْ فَمَا يَزِيدُهُمْ إِلَّا طُغْيَانًا كَبِيرًا ( 60 )
و [ ياد كن ] هنگامى را كه به تو گفتيم : « به راستى پروردگارت بر مردم احاطه دارد . » وآن رؤيايى را كه به تو نمايانديم ، و [ نيز ] آن درخت لعنت شده در قرآن را جز براي آزمايش مردم قرار نداديم وما آنان را بيم مىدهيم ، ولى جز بر طغيان بيشتر آنها نمىافزايد . ( 60 )