وَضَرَبَ اللَّهُ مَثَلًا قَرْيَةً كَانَتْ آَمِنَةً مُطْمَئِنَّةً يَأْتِيهَا رِزْقُهَا رَغَدًا مِنْ كُلِّ مَكَانٍ فَكَفَرَتْ بِأَنْعُمِ اللَّهِ فَأَذَاقَهَا اللَّهُ لِبَاسَ الْجُوعِ وَالْخَوْفِ بِمَا كَانُوا يَصْنَعُونَ ( 112 )
وخدا شهري را مثل زده است كه امن وأمان بود [ و ] روزيش از هر سو فراوان مىرسيد ، پس [ ساكنانش ] نعمتهاى خدا را ناسپاسى كردند ، وخدا هم به سزاى آنچه انجام مىدادند ، طعم گرسنگى وهراس را به [ مردم ] آن چشانيد . ( 112 )