وَقَالَ الَّذِينَ أَشْرَكُوا لَوْ شَاءَ اللَّهُ مَا عَبَدْنَا مِنْ دُونِهِ مِنْ شَيْءٍ نَحْنُ وَلَا آَبَاؤُنَا وَلَا حَرَّمْنَا مِنْ دُونِهِ مِنْ شَيْءٍ كَذَلِكَ فَعَلَ الَّذِينَ مِنْ قَبْلِهِمْ فَهَلْ عَلَى الرُّسُلِ إِلَّا الْبَلَاغُ الْمُبِينُ ( 35 )
وكساني كه شرك ورزيدند گفتند : « اگر خدا مىخواست - نه ما ونه پدرانمان - هيچ چيزى را غير از أو نمىپرستيديم وبدون [ حكم ] أو چيزى را حرام نمىشمرديم . » كساني كه پيش از آنان بودند [ نيز ] چنين رفتار كردند ، و [ لي ] آيا جز ابلاغ آشكار بر پيامبران [ وظيفهاى ] است ؟ ( 35 )