إِنَّ فِي خَلْقِ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ وَاخْتِلَافِ اللَّيْلِ وَالنَّهَارِ وَالْفُلْكِ الَّتِي تَجْرِي فِي الْبَحْرِ بِمَا يَنْفَعُ النَّاسَ وَمَا أَنْزَلَ اللَّهُ مِنَ السَّمَاءِ مِنْ مَاءٍ فَأَحْيَا بِهِ الْأَرْضَ بَعْدَ مَوْتِهَا وَبَثَّ فِيهَا مِنْ كُلِّ دَابَّةٍ وَتَصْرِيفِ الرِّيَاحِ وَالسَّحَابِ الْمُسَخَّرِ بَيْنَ السَّمَاءِ وَالْأَرْضِ لَآَيَاتٍ لِقَوْمٍ يَعْقِلُونَ ( 164 )
راستى كه در آفرينش آسمانها وزمين ، ودر پى يكديگر آمدن شب وروز ، وكشتيهايى كه در دريا روانند با آنچه به مردم سود مىرساند ، و [ همچنين ] آبى كه خدا از آسمان فرو فرستاده ، وبا آن ، زمين را پس از مردنش زنده گردانيده ، ودر آن هر گونه جنبندهاى پراكنده كرده ، و [ نيز در ] گردانيدن بادها ، وابرى كه ميان آسمان وزمين آرميده است ، براي گروهى كه مىانديشند ، واقعاً نشانههايى [ گويا ] وجود دارد . ( 164 )