وَلَمَّا فَتَحُوا مَتَاعَهُمْ وَجَدُوا بِضَاعَتَهُمْ رُدَّتْ إِلَيْهِمْ قَالُوا يَا أَبَانَا مَا نَبْغِي هَذِهِ بِضَاعَتُنَا رُدَّتْ إِلَيْنَا وَنَمِيرُ أَهْلَنَا وَنَحْفَظُ أَخَانَا وَنَزْدَادُ كَيْلَ بَعِيرٍ ذَلِكَ كَيْلٌ يَسِيرٌ ( 65 )
وهنگامى كه بارهاى خود را گشودند ، دريافتند كه سرمايهشان بدانها بازگردانيده شده است . گفتند : « اى پدر ، [ ديگر ] چه مىخواهيم ؟ اين سرمايهء ماست كه به ما بازگردانيده شده است . قوت خانوادهء خود را فرآهم ، وبرادرمان را نگهبانى مىكنيم ، و [ با بردن أو ] يك بار شتر مىافزاييم ، واين [ پيمانهء إضافي نزد عزيز ] پيمانهاى ناچيز است . » ( 65 )