قَالُوا يَا لُوطُ إِنَّا رُسُلُ رَبِّكَ لَنْ يَصِلُوا إِلَيْكَ فَأَسْرِ بِأَهْلِكَ بِقِطْعٍ مِنَ اللَّيْلِ وَلَا يَلْتَفِتْ مِنْكُمْ أَحَدٌ إِلَّا امْرَأَتَكَ إِنَّهُ مُصِيبُهَا مَا أَصَابَهُمْ إِنَّ مَوْعِدَهُمُ الصُّبْحُ أَلَيْسَ الصُّبْحُ بِقَرِيبٍ ( 81 )
گفتند : « اى لوط ، ما فرستادگان پروردگار توييم . آنان هرگز به تو دست نخواهند يافت . پس ، پاسى از شب گذشته خانوادهات را حركت ده - وهيچ كس از شما نبايد واپس بنگرد - مگر زنت ، كه آنچه به ايشان رسد به أو [ نيز ] خواهد رسيد . بىگمان ، وعدهگاه آنان صبح است . مگر صبح نزديك نيست ؟ » ( 81 )