وَمَا كَانَ الْمُؤْمِنُونَ لِيَنْفِرُوا كَافَّةً فَلَوْلَا نَفَرَ مِنْ كُلِّ فِرْقَةٍ مِنْهُمْ طَائِفَةٌ لِيَتَفَقَّهُوا فِي الدِّينِ وَلِيُنْذِرُوا قَوْمَهُمْ إِذَا رَجَعُوا إِلَيْهِمْ لَعَلَّهُمْ يَحْذَرُونَ ( 122 )
وشايسته نيست مؤمنان همگى [ براي جهاد ] كوچ كنند . پس چرا از هر فرقهاى از آنان ، دستهاى كوچ نمىكنند تا [ دستهاى بمانند و ] در دين آگاهى پيدا كنند وقوم خود را - وقتي به سوى آنان بازگشتند بيم دهند - باشد كه آنان [ از كيفر الهى ] بترسند ؟ ( 122 )