مَا كَانَ لِأَهْلِ الْمَدِينَةِ وَمَنْ حَوْلَهُمْ مِنَ الْأَعْرَابِ أَنْ يَتَخَلَّفُوا عَنْ رَسُولِ اللَّهِ وَلَا يَرْغَبُوا بِأَنْفُسِهِمْ عَنْ نَفْسِهِ ذَلِكَ بِأَنَّهُمْ لَا يُصِيبُهُمْ ظَمَأٌ وَلَا نَصَبٌ وَلَا مَخْمَصَةٌ فِي سَبِيلِ اللَّهِ وَلَا يَطَئُونَ مَوْطِئًا يَغِيظُ الْكُفَّارَ وَلَا يَنَالُونَ مِنْ عَدُوٍّ نَيْلًا إِلَّا كُتِبَ لَهُمْ بِهِ عَمَلٌ صَالِحٌ إِنَّ اللَّهَ لَا يُضِيعُ أَجْرَ الْمُحْسِنِينَ ( 120 )
مردم مدينه وباديه‌نشينانِ پيرامونشان را نَرَسد كه از [ فرمان ] پيامبر خدا سر باز زنند وجان خود را عزيزتر از جانِ أو بدانند ، چرا كه هيچ تشنگى ورنج وگرسنگيى در راه خدا به آنان نمىرسد ودر هيچ مكاني كه كافران را به خشم مىآورد قدم نمىگذارند واز دشمنى غنيمتى به دست نمىآورند مگر اينكه به سبب آن ، عمل صالحي براي آنان [ در كارنامه‌شان ] نوشته مىشود ، زيرا خدا پاداش نيكوكاران را ضايع نمىكند . ( 120 )