يَحْلِفُونَ بِاللَّهِ مَا قَالُوا وَلَقَدْ قَالُوا كَلِمَةَ الْكُفْرِ وَكَفَرُوا بَعْدَ إِسْلَامِهِمْ وَهَمُّوا بِمَا لَمْ يَنَالُوا وَمَا نَقَمُوا إِلَّا أَنْ أَغْنَاهُمُ اللَّهُ وَرَسُولُهُ مِنْ فَضْلِهِ فَإِنْ يَتُوبُوا يَكُ خَيْرًا لَهُمْ وَإِنْ يَتَوَلَّوْا يُعَذِّبْهُمُ اللَّهُ عَذَابًا أَلِيمًا فِي الدُّنْيَا وَالْآَخِرَةِ وَمَا لَهُمْ فِي الْأَرْضِ مِنْ وَلِيٍّ وَلَا نَصِيرٍ ( 74 )
به خدا سوگند مىخورند كه [ سخن ناروا ] نگفتهاند ، در حالي كه قطعاً سخن كفر گفته وپس از اسلام آوردنشان كفر ورزيدهاند ، وبر آنچه موفّق به انجام آن نشدند همّت گماشتند ، وبه عيبجويى برنخاستند مگر [ بعد از ] آنكه خدا وپيامبرش از فضل خود آنان را بىنياز گردانيدند . پس اگر توبه كنند براي آنان بهتر است ، واگر روى برتابند ، خدا آنان را در دنيا وآخرت عذابي دردناك مىكند ، ودر روى زمين يار وياورى نخواهند داشت . ( 74 )