إِنَّ الَّذِينَ آَمَنُوا وَهَاجَرُوا وَجَاهَدُوا بِأَمْوَالِهِمْ وَأَنْفُسِهِمْ فِي سَبِيلِ اللَّهِ وَالَّذِينَ آَوَوْا وَنَصَرُوا أُولَئِكَ بَعْضُهُمْ أَوْلِيَاءُ بَعْضٍ وَالَّذِينَ آَمَنُوا وَلَمْ يُهَاجِرُوا مَا لَكُمْ مِنْ وَلَايَتِهِمْ مِنْ شَيْءٍ حَتَّى يُهَاجِرُوا وَإِنِ اسْتَنْصَرُوكُمْ فِي الدِّينِ فَعَلَيْكُمُ النَّصْرُ إِلَّا عَلَى قَوْمٍ بَيْنَكُمْ وَبَيْنَهُمْ مِيثَاقٌ وَاللَّهُ بِمَا تَعْمَلُونَ بَصِيرٌ ( 72 )
كساني كه ايمان آورده وهجرت كردهاند ودر راه خدا با مال وجان خود جهاد نمودهاند وكساني كه [ مهاجران را ] پناه دادهاند ويارى كردهاند ، آنان ياران يكديگرند وكساني كه ايمان آوردهاند ولى مهاجرت نكردهاند هيچ گونه خويشاوندى [ ديني ] با شما ندارند مگر آنكه [ در راه خدا ] هجرت كنند واگر در [ كار ] دين از شما يارى جويند ، يارى آنان بر شما [ واجب ] است ، مگر بر عليه گروهى باشد كه ميان شما وميان آنان پيمانى [ منعقد شده ] است ، وخدا به آنچه انجام مىدهيد بيناست . ( 72 )