إِذْ أَنْتُمْ بِالْعُدْوَةِ الدُّنْيَا وَهُمْ بِالْعُدْوَةِ الْقُصْوَى وَالرَّكْبُ أَسْفَلَ مِنْكُمْ وَلَوْ تَوَاعَدْتُمْ لَاخْتَلَفْتُمْ فِي الْمِيعَادِ وَلَكِنْ لِيَقْضِيَ اللَّهُ أَمْرًا كَانَ مَفْعُولًا لِيَهْلِكَ مَنْ هَلَكَ عَنْ بَيِّنَةٍ وَيَحْيَا مَنْ حَيَّ عَنْ بَيِّنَةٍ وَإِنَّ اللَّهَ لَسَمِيعٌ عَلِيمٌ ( 42 )
آن گاه كه شما بر دامنهء نزديكتر [ كوه ] بوديد وآنان در دامنهء دورتر [ كوه ] ، وسوارانِ [ دشمن ] پايينتر از شما [ موضع گرفته ] بودند ، واگر با يكديگر وعده گذارده بوديد ، قطعاً در وعدهگاه خود اختلاف مىكرديد ، ولى [ چنين شد ] تا خداوند كارى را كه انجام شدني بود به انجام رساند [ و ] تا كسى كه [ بايد ] هلاك شود ، با دليلي روشن هلاك گردد ، وكسى كه [ بايد ] زنده شود ، با دليلي واضح زنده بماند ، وخداست كه در حقيقت شنواى داناست . ( 42 )