فَخَلَفَ مِنْ بَعْدِهِمْ خَلْفٌ وَرِثُوا الْكِتَابَ يَأْخُذُونَ عَرَضَ هَذَا الْأَدْنَى وَيَقُولُونَ سَيُغْفَرُ لَنَا وَإِنْ يَأْتِهِمْ عَرَضٌ مِثْلُهُ يَأْخُذُوهُ أَلَمْ يُؤْخَذْ عَلَيْهِمْ مِيثَاقُ الْكِتَابِ أَنْ لَا يَقُولُوا عَلَى اللَّهِ إِلَّا الْحَقَّ وَدَرَسُوا مَا فِيهِ وَالدَّارُ الْآَخِرَةُ خَيْرٌ لِلَّذِينَ يَتَّقُونَ أَفَلَا تَعْقِلُونَ ( 169 )
آن گاه بعد از آنان ، جانشينانى وارث كتاب [ آسمانى ] شدند كه متاع اين دنياي پست را مىگيرند ومىگويند : « بخشيده خواهيم شد . » واگر متاعي مانند آن به ايشان برسد [ باز ] آن را مىستانند . آيا از آنان پيمان كتاب [ آسمانى ] گرفته نشده كه جز به حقّ نسبت به خدا سخن نگويند ، با اينكه آنچه را كه در آن [ كتاب ] است آموختهاند ؟ وسراى آخرت براي كساني كه پروا پيشه مىكنند بهتر است . آيا باز تعقّل نمىكنيد ؟ ( 169 )