وَلَمَّا رَجَعَ مُوسَى إِلَى قَوْمِهِ غَضْبَانَ أَسِفًا قَالَ بِئْسَمَا خَلَفْتُمُونِي مِنْ بَعْدِي أَعَجِلْتُمْ أَمْرَ رَبِّكُمْ وَأَلْقَى الْأَلْوَاحَ وَأَخَذَ بِرَأْسِ أَخِيهِ يَجُرُّهُ إِلَيْهِ قَالَ ابْنَ أُمَّ إِنَّ الْقَوْمَ اسْتَضْعَفُونِي وَكَادُوا يَقْتُلُونَنِي فَلَا تُشْمِتْ بِيَ الْأَعْدَاءَ وَلَا تَجْعَلْنِي مَعَ الْقَوْمِ الظَّالِمِينَ ( 150 )
وچون موسى ، خشمناك واندوهگين به سوى قوم خود بازگشت ، گفت : « پس از من چه بد جانشينى براي من بوديد ! آيا بر فرمان پروردگارتان پيشى گرفتيد ؟ وألواح را افكند و [ موى ] سر برادرش را گرفت وأو را به طرف خود كشيد . [ هارون ] گفت : « اى فرزند مادرم ، اين قوم ، مرا ناتوان يافتند وچيزى نمانده بود كه مرا بكشند پس مرا دشمنشاد مكن ومرا در شمار گروه ستمكاران قرار مده . » ( 150 )