وَلَمَّا جَاءَ مُوسَى لِمِيقَاتِنَا وَكَلَّمَهُ رَبُّهُ قَالَ رَبِّ أَرِنِي أَنْظُرْ إِلَيْكَ قَالَ لَنْ تَرَانِي وَلَكِنِ انْظُرْ إِلَى الْجَبَلِ فَإِنِ اسْتَقَرَّ مَكَانَهُ فَسَوْفَ تَرَانِي فَلَمَّا تَجَلَّى رَبُّهُ لِلْجَبَلِ جَعَلَهُ دَكًّا وَخَرَّ مُوسَى صَعِقًا فَلَمَّا أَفَاقَ قَالَ سُبْحَانَكَ تُبْتُ إِلَيْكَ وَأَنَا أَوَّلُ الْمُؤْمِنِينَ ( 143 )
وچون موسى به ميعاد ما آمد وپروردگارش با أو سخن گفت ، عرض كرد : « پروردگارا ، خود را به من بنماى تا بر تو بنگرم . » فرمود : « هرگز مرا نخواهى ديد ، ليكن به كوه بنگر پس اگر بر جاى خود قرار گرفت به زودى مرا خواهى ديد . » پس چون پروردگارش به كوه جلوه نمود ، آن را ريز ريز ساخت ، وموسى بيهوش بر زمين افتاد ، وچون به خود آمد ، گفت : « تو منزهى ! به درگاهت توبه كردم ومن نخستين مؤمنانم . » ( 143 )