قَدِ افْتَرَيْنَا عَلَى اللَّهِ كَذِبًا إِنْ عُدْنَا فِي مِلَّتِكُمْ بَعْدَ إِذْ نَجَّانَا اللَّهُ مِنْهَا وَمَا يَكُونُ لَنَا أَنْ نَعُودَ فِيهَا إِلَّا أَنْ يَشَاءَ اللَّهُ رَبُّنَا وَسِعَ رَبُّنَا كُلَّ شَيْءٍ عِلْمًا عَلَى اللَّهِ تَوَكَّلْنَا رَبَّنَا افْتَحْ بَيْنَنَا وَبَيْنَ قَوْمِنَا بِالْحَقِّ وَأَنْتَ خَيْرُ الْفَاتِحِينَ ( 89 )
اگر بعد از آنكه خدا ما را از آن نجات بخشيده [ باز ] به كيش شما برگرديم ، در حقيقت به خدا دروغ بستهايم وما را سزاوار نيست كه به آن بازگرديم ، مگر آنكه خدا ، پروردگار ما بخواهد . [ كه ] پروردگار ما از نظر دانش بر هر چيزى احاطه دارد . بر خدا توكل كردهايم . بار پروردگارا ، ميان ما وقوم ما به حق داورى كن كه تو بهترين داورانى . » ( 89 )