هر كدام را در سال خود خواهد نوشت إنشاء اللّه تعالى .
سال هفتصد و يازدهم :
فراغ علّامه از مبحث جعاله تذكره در هفتصد و يازده ، الجايتو سلطان محمّد خدا بنده در عاشر شوال هفتصد و يازده به خواجه سعد الدّين ساوجى غضب كرده او را بكشت و خواجه عليشاه تبريزى را در وزارت با خواجه رشيد شريك كرد - لب . در كتاب مزارات شيراز در نوبهء سوم مسطور است : شيخ جمال الدّين حسين بن محمّد فسوى از ابناء دنيا بود مجذوب شد ، و خانقاهى بنا كرد ، و خدمت صادر و وارد ميكرد و جمع ميكرد حفّاظ را براى درس قرآن ، در سبعمائة و يازده مرد .
سال هفتصد و دوازدهم :
الجايتو سلطان خدابنده در شوال سنهء هفتصد و دوازده بشام رفت و به صلح مراجعت نمود ، و در هفتصد و شانزده مرد - ره - لب . در كتاب مزارات شيراز در نوبه مسطور است : أمير تاج الدّين عليّ علوى ، عالم عامل كامل واعظ بود ، مصنّفات پدرش را ميخواند در سبعمائة و اثنى عشر مرد .
سال هفتصد و سيزدهم :
در كتاب مزارات شيراز در نوبهء رابعه مذكور است : سيّد عزّ الدّين أحمد بن جعفر الحسيني الموسوي از كبار سادات و نقباء ، صاحب جاه رفيع و منصب عالى ، رؤف بخلايق و رحيم بمساكين بود ، شبها را احياء ميداشت ، و قضاء حوائج مىنمود و مدرسه ساخت و وقف كرد بر او ، و در سبعمائة و سيزده فوت شد ، و پسر او سيّد تاج الدّين جعفر بن أحمد در سبعمائة و پنجاه و هشت فوت شد .
سال هفتصد و چهاردهم :
قتل أهل دبيس در غارت لشكر حلب ، و كشته شدن عطيفه شريف مكّه در حرب برادرش حميضه - رومى .