عليه السلام روايت مىكند كه فرمود : رسول خدا صلَّى الله عليه و آله چون از امرى محزون ميگشت ، اين دعا را مىخواند ، و به آن دعاى فرج گفته ميشد .
( ترجمه آن بقرار ذيل است ) :
« خدايا با ديده ات كه هرگز بخواب نميرود مرا حفاظت كن ، و با ستون محكمت كه هرگز خراب نميشود نگهداريم فرما - خدايا - به قدرت و توانائيت بر من رحم كن و با اميدى كه به تو دارم مرا هلاك مساز .
چه بسيار نعمتهائى به من كرامت فرمودى كه در برابرش شكرگزارى مناسبى نكردم ، و چه ابتلاآتى بر من وارد ساختى كه صبر و بردبارى درستى ننمودم ، اى خدايى كه در برابر كفران نعمت محرومم نكردى ، و در مقابل كم صبرى در بلايت خوارم نساختى و با اينكه بر انجام گناهان بيباكم يافتى رسوايم ننمودى ، از تو ميخواهم كه بر « محمد و آل محمد درود فرستى » . خدايا دنيا را وسيله اعانت بر دينم قرار ده ، و پرهيزكارى را موجب سعادت آخرتم نما . خدايا آنچه به من كرامت كردى و فعلا از من غايب است ، همه را نگهدارى كن ، و در حفظ آنچه به من مرحمت كردى و در نزدم حاضر است ، به خود وامگذار . اى كسى كه گناهان به او ضررى نميرساند ، و آمرزش خطاهاى بندگان از او چيزى كم نميكند ، مغفرتت را به من ارزانى دار ، و گناهانم را ببخش كه تو پروردگار بخشنده اى ! .
سنن النبي ( ص ) ( فارسي ) — صفحة 361
مساهمون: السيد محمدحسين الطباطبائي
ص٣٦١