سال چهارصد و ششم
شريف رضى موسوى « 1 » و ابن فورك ابو بكر اصفهانى « 2 » و ابو حامد اسفراينى « 3 » درگذشتند .
سال چهارصد و هفتم
مأمون خوارزمشاه بر دست سپهسالار خود ينالتكين به قتل رسيد .
و سلطان محمود غزنوى لشكر به خوارزم كشيد و بگشود .
و آلتون تاش حاجب ، خوارزمشاهى يافت .
و دولت بنىاميه در آندلس ضعيف گشت . و در آن ديار ملوك الطوايف پديد آمدند .
سال چهارصد و هشتم
ابو الفضل خزاعى « 4 » وفات يافت .
سال چهارصد و نهم
حافظ عبد الغنى مصرى شافعى « 5 » درگذشت .
سال چهارصد و دهم
بابا طاهر عريان همدانى و قفّال مروزى شافعى درگذشتند .
هامش
( 1 ) - ابو الحسن محمد بن ابى احمد حسين معروف به سيد رضى يا شريف رضى صاحب تأليفات مهم و متعدد و جامع نهج البلاغه .
( 2 ) - ابو بكر محمد بن حسن ( يا حسين ) بن فورك اديب و نحوى و متكلم عارف ( روضات - الجنات ، ص 714 ، وفيات الاعيان ، ج 2 ، ص 56 ) .
( 3 ) - ابو حامد احمد بن ابى طاهر محمد از فقهاى شافعى .
( 4 ) - ابو الفضل خزاعى را نيافتم و شايد ابو الفضل جعفر بن فضل بغدادى باشد كه به « ابن حنزابه » شهرت دارد و او مردى اديب و ادبپرور بود و پدرش وزير مقتدر خليفه ، و او خود به مصر رفت و وزارت كافور اخشيدى يافت . حنزابه به معنى زن كوتاه و فربه است و مادربزرگ او بدين صفت شهرت داشت .
( 5 ) - عبد الغنى بن سعيد المصرى حافظ و محدث در هفتاد و شش سالگى درگذشت .