در ملطيه نام آنها شنيده مىشود . اما در اواخر قرن هفتم / سيزدهم ، اينان به غرب آناطوليا مهاجرت كردند و در آنجا يك بگنشينى كه مركزش كوتاهيه بود ، تشكيل دادند . آنها تابع و دستنشانده سلجوقيان و سپس ايلخانان بودند . زوال سلجوقيان به مؤسس بگنشين گرميان ، يعقوب اول فرصت داد كه وسيعترين و قدرتمندترين اميرنشين ترك را در اينزمان در غرب آناطوليا به وجود آورد كه شامل بخش اعظم فريگياى قديم مىشد و از مزيت ، داشتن راههاى تجارى از طريق حوزهء رود مندرس برخوردار بود . يعقوب همچنين بر اميران مجاور ، مانند بنى آيدين ( بنگريد به شمارهء 113 ) سلطه داشت و امپراتور بيزانس به وى خراج مىداد . در نيمه دوم قرن هشتم / چهاردهم ، دست بنى گرميان از سواحل درياى اژه كوتاه شد ، زيرا تعدادى بگنشين در طول سال آنجا پيدا شدند و اميرنشين گرميان ميان دولت عثمانى در شمال و قرهمانىها در جنوبشرقى قرار گرفت .
آخرين امير گرميان ، يعقوب دوم ، قلمرو خود را در مقابل بايزيد اول ، سلطان عثمانى در 792 / 1390 از دست داد ، اما امير تيمور آن را بعد از نبرد آنكارا به چنگ آورد . ولى وى سرانجام سرزمينهاى خود را به عثمانىها به ميراث داد و ازاينرو ، پس از مرگش سلطان مراد دوم قلمرو گرميان را تصاحب كرد .
كتابشناسى
- خليل ادهم ، 292 - 294 ؛ زامباور ، 152 ؛ باسورث - مرجل - اپشرلى ، 301 - 303 .
- دائرة المعارف اسلام ، ويرايش دوم ، « بنى گرميان » ( ايرن مليكف ) ؛ دائرة المعارف اسلام تركى ، « گرميان - اوغوللرى » ( ا . ه اوزون چارشلى ) .
- I . H . Uzuncarsili , Anadolu beylikleri , 39 - 54 .