فرمان شاه عباس به شاه نظر خان توكلى « 1 »
بر ضمير منير مهر تنوير جماعت فرنگى و تجار و مترددين كه در ممالك محروسه توقف دارند مخفى و محجوب نماند كه از هر جا و هر محل به قلمرو اشرف ارفع اقدس همايون ما - كه جانهاى گرامى فداى نامش باد - مىآيند . به همهء ابواب مستظهر و مستوثق و مستمال و اميدوار بوده بدانند كه چون ايشان مذهب عالى جناب سلطنت و شوكت پناه ، حشمت و نصفت دستگاه ، عالى جناب متبوع الاعاظم السلاطين المسيحية ، مطاع الخواقين الكرام الفرنگيه ، شمسا للسلطنة و العزة و الاقبال ريم پاپا دارند و ميانهء نواب اشرف همايون ما و عالى جناب مشاراليه كمال محبت و اتّحاد است ، بنابراين امارت پناه پادرى جوان و جماعت او يعنى برادران حضرت مريم از كوه كرميلان پا برهنه و تجار و مترددين آن عالى جناب مشاراليه ريم پاپا و غيرهم و پادرى جوان مذكور ازين محب استدعاى يك قطعه زمين بياض در قلعهء مباركهء دربند نمود . حسب المرضيه يك قطعه زمين به دو « 2 » ابتياع نموده برين موجب : طول چهارصد ذرع و محوط نيز عرض او صد ذرع و طول پنجاه ذرع و مشاراليه در حليهء معمورى درآورده و از روى فراغ بال و مرفه حال در آن منزل نظام و اقدام نموده به مذهب و آئين خود عمل نموده احدى از غير لباس و غير ذلك متعرض و مزاحم ايشان نمىشود . تجار و مترددين عالى جناب
هامش
( 1 ) - شاه نظر خان از طرف شاه عباس كوتوال قلعه در بند بود .
( 2 ) - به نظر مىآيد كه نامه درست خوانده نشده باشد .