تَحْتِهَا الْأَنْهارُ »
. « 1 »
زبدة التواريخ . ذكر آبادان گردانيدن شهر مرو :
. . . و چون يكى از اسباب تمدن بلكه از ضروريات سته آب است كه قوام معيشت انسان بدان منوط است كه
« مِنَ الْماءِ كُلَّ شَيْءٍ حَيٍّ »
« 2 » و نيز حضرت عزت - جل و علا - در ذكر نعيم آخرت هرجا كه صفت باغ و بستان و نعيم جاودان چنان مىفرمايد : به آبهاى روان منت نهاده كه
« جَنَّاتٍ تَجْرِي مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهارُ »
« 3 » ( بخش 2 ، ص 337 - 339 ) .
در پايان ، ذكر اين نكته هم ضرورى مىنمايد كه با توجه به نوشتهء دكتر سيد جعفر شهيدى « تاريخهاى دورهء تيمورى به بعد عيوبى از جهت رعايت نكردن بعضى قواعد دستور زبان فارسى و پيروى از برخى قواعد زبان عربى دارند » . « 4 » اين عيوب در نثر اين كتاب ، بنابر آنچه در ابتداى بحث گفتيم كه حافظ ابرو در سالهاى پايانى عمر و اوج پختگى نثر خود زبدة التواريخ را نگاشته ، بسيار نادر است . اگر در برخى از عبارات سفرنامهء خواجه غياث الدين به چين « اشكالات دستورى » مشاهده مىشود ، « 5 » بايد توجه كرد كه اين سفرنامه توسط حافظ ابرو نوشته نشده بوده و انشاى خواجه غياث الدين است . « 6 »
بخش هشتم . شيوهء تصحيح متن
براساس آنچه در معرفى نسخههاى موجود گذشت ، نسخهء كتابخانهء ملك با رمز
هامش
( 1 ) . سورهء 2 ، آيهء 25 .
( 2 ) . سورهء 21 ، آيهء 30 .
( 3 ) . سورهء 2 ، آيهء 25 .
( 4 ) . مقدمهء درهء نادره ، ص « گز » .
( 5 ) . مرحوم شفيع در مورد خصوصيات نحوى اين سفرنامه بحثى دارد ، نگا . مقالات مولوى محمد شفيع ، ج 3 ، ص 95 .
( 6 ) . ر . ج شود به بخش 2 ، ص 817 همين كتاب زبدة التواريخ .