عبد اللّه بن قيس بن سلم بن حصار الاشعرى به كوفه وفات يافت و او شصت و سه ساله بود و سيصد و شصت حديث از رسول صلى اللّه عليه و آله و سلم روايت كرد .
سلامى در تاريخ ولاة « 1 » خراسان آورده است كه در سنهء خمسين از هجرت بيست و دوم ماه صفر و گويند ربيع الاول ، معاويه ، جعده بنت اشعث بن قيس الكندرى « 2 » را كه از اهل حرم حسن بن على بود صد هزار درم قبول كرد تا حسن را زهر دهد ، و شهيد كرد و در بقيع پيش مادرش فاطمه دفن كردند . و مدت خلافت او شش ماه و سه روز بود .
و در سنهء احدى و خمسين ( 51 ) ابو الاعور سعيد بن زيد بن عمرو بن نفيل نماند و او هفتاد و اند ساله بود و هفتاد « 3 » و هشت حديث از رسول صلى اللّه عليه و آله و سلم روايت كرد و در سنهء خمس و خمسين ابو اليسر كعب بن عمرو الانصارى الخزرجى نماند به مدينه ، و هو آخر من مات من اهل بدر .
امير المؤمنين حسين بن على رضى اللّه عنهما
كنيتش ابو عبد اللّه بود . روز سهشنبه و گويند پنجشنبه چهارم ماه شعبان سنهء اربع از هجرت به مدينه در وجود آمد و پنجاه و شش سال و پنج ماه « 4 » و پنج روز عمر يافت ، و او را شش فرزند بود چهار پسر و دو دختر . پسران : على الاكبر ، على الاصغر ، جعفر ، عبد اللّه . دختران : سكينه ، فاطمه . مادر فاطمه ام اسحق بنت طلحة بن عبد اللّه التيمى بود و مادر [ 47 - ر ] عبد اللّه و سكينه رباب بنت امرء القيس ابن عدى بود ، و مادر جعفر قضاعه بود و مادر على الاصغر ليلى بنت ابى مرة بن عروة ابن مسعود الثقفى بود و مادر على الاكبر شهربانو بنت كسرى بن يزدجرد بود .
عبد اللّه و على الاصغر با پدر در دشت كربلا شهيد شدند روز شنبه و گويند دوشنبه ، روز عاشورا دهم ماه محرم ، سنهء احدى و ستين . شمر بن ذو الجوشن به فرمان عمر بن سعد بن ابى وقاص كه امير لشكر والى عراق عبيد اللّه بن زياد بود در وقت زوال
هامش
( 1 ) - با : ولايات .
( 2 ) - م : الكبرى ، متن از « با » .
( 3 ) - با : هشتاد .
( 4 ) - با : پنجاه .