وعدهايست كه قبلا به مؤمنان داده بود ، يعنى بهشت هرگز از مؤمنان تخلّف نمىيابد ، چون خداوند آمرزنده و دوستدار است .
در ادامه مىفرمايد : خداوند صاحب عرش مجيد است ، يعنى داراى تصرّف مطلق در مملكت خود و واجد كمال ذاتى و صفاتى مىباشد و به دليل همين تصرّف مطلق و عظمت معنوى است كه هر چه اراده كند ، به انجام مىرساند ، چون هيچ انگيزهء درونى يا بيرونى نمىتواند او را از نفوذ حكمش مانع شود و باعث گردد كه او در وعده و وعيد خود تخلّف نمايد .
( 17 )
( هَلْ أَتاكَ حَدِيثُ الْجُنُودِ )
: ( آيا داستان لشكريان بر تو حكايت شده ؟ )
( 18 )
( فِرْعَوْنَ وَ ثَمُودَ )
: ( لشكريان فرعون و ثمود )
( 19 )
( بَلِ الَّذِينَ كَفَرُوا فِي تَكْذِيبٍ )
: ( بلكه كافران همواره در تكذيب هستند )
( 20 )
( وَ اللَّهُ مِنْ وَرائِهِمْ مُحِيطٌ )
: ( و خداوند از خارج وجودشان بر آنها احاطه دارد )
( 21 )
( بَلْ هُوَ قُرْآنٌ مَجِيدٌ )
: ( بلكه اين قرآنى با عظمت و مجيد است )
( 22 )
( فِي لَوْحٍ مَحْفُوظٍ )
: ( كه در لوح محفوظ جاى دارد )
خطاب به رسولخدا صلّى اللّه عليه و إله و سلم و در مقام دلگرم نمودن آنحضرت به تحقّق وعدهء الهى مىفرمايد : آيا ماجراى لشكريان فرعون و ثمود را شنيدهاى و دانستى كه چگونه خداوند آنها را به عذاب خود گرفتار كرد و بطش و عقاب خود را در ايشان آشكار نمود ؟ پس بدان كه خداوند مكذّبان و كفّار امّت تو را نيز عقاب خواهد كرد ، ولى اين كفّار از سرنوشت مكذّبان سابق پند نخواهند گرفت ، و حجّتها و مواعظ تو براى آنان سودى ندارد ، چون آنها همواره بر تكذيب خود پافشارى مىكنند و به انكار و تكذيب خو گرفتهاند .
در حالى كه خدا از خارج ، محيط به آنها و ناظر بر اعمالشان است ، بنابراين كفّار هرگز نمىتوانند با كفر خود ، خدا را به عجز و ستوه در آورند ، چون او از هر جهت محيط و قادر بر ايشان است ، اين آيه نيز در مقام تسلّى خاطر رسولخدا صلّى اللّه عليه و إله و سلم مىباشد .