( 13 )
( إِنَّهُ هُوَ يُبْدِئُ وَ يُعِيدُ )
: ( و همانا اوست كه آغازگر هستى و اعاده دهندهء آنست )
( 14 )
( وَ هُوَ الْغَفُورُ الْوَدُودُ )
: ( و اوست كه محبوب و دوستدار است )
( 15 )
( ذُو الْعَرْشِ الْمَجِيدُ )
: ( صاحب عرش پر عظمت )
( 16 )
( فَعَّالٌ لِما يُرِيدُ )
: ( آنكه هر چه بخواهد ، مىكند )
( بطش ) يعنى گرفتن چيزى با خشم و غلبه
در مقام تهديد جبّاران امّت پيامبر صلّى اللّه عليه و إله و سلم خطاب به آنحضرت مىفرمايد : محققا مؤاخذهء پروردگارت شديد است ، پس به زودى مكذّبان امّت تو نيز سهمى از تهديد و وعيد خواهند داشت ، همانا پروردگار تو كسى است كه پديد آورنده و برگشت دهندهء آفرينش است ، پس هر چه بخواهد ايجاد مىكند ، بدون اينكه از كسى يا چيزى كمك بگيرد و اوست كه هر چيزى را به عين آن وضعى كه قبل از فوت و فساد داشت بر مىگرداند ، لذا او قادر است بر اينكه بر بندهاى كه از حدّ خود تجاوز كرده عذابى را تحميل كند كه خارج از حدّ و طاقت او باشد و نيز مىتواند او را تا ابد زنده نگه دارد تا عذاب را بچشد ، همچنانكه فرمود :
( لا يُقْضى عَلَيْهِمْ فَيَمُوتُوا وَ لا يُخَفَّفُ عَنْهُمْ مِنْ عَذابِها
« 1 » و كسانى كه كافر شدند در جهنم نه مىميرند و نه عذاب آن بر آنها تخفيف مىيابد )
و او قادر است كه آنچه را به سبب عذاب فاسد شده به حالت اوّلش برگرداند تا مجرم ابدا از عذاب رهايى نداشته باشد ، همچنانكه فرمود :
( كُلَّما نَضِجَتْ جُلُودُهُمْ بَدَّلْناهُمْ جُلُوداً غَيْرَها لِيَذُوقُوا الْعَذابَ
« 2 » هر زمان كه پوست بدنشان بسوزد ، پوستهاى ديگرى به آنها مىدهيم ، تا عذاب را بدون وقفه بچشند )
آنگاه خداوند را با دو نام غفور و ودود ياد مىكند ( غفور ) يعنى بسيار آمرزنده و صاحب مغفرت و ( ودود ) يعنى بسيار با محبّت و دوستدار و اين دو صفت ناظر به
هامش
( 1 ) . سورهء فاطر ، آيه 36 .
( 2 ) . سورهء نساء ، آيه 56 .